Dopu à cent’anni

Dopu à cent’anni è centu mesa
Sè la mimoria ùn hè suspesa,
À issi labbri oramai zitti

Dopu à cent’anni è centu viti
Sè li ricordi ùn sò spariti
Ch’oghji ùn ci n’hè più tistimonii

Dopu à cent’anni è centu sonnii
Ch’idd’ùn voltini issi dimonii
È ch’idda spunti la sumenti

Dopu à cent’anni è centu stenti
S’iddi si movini l’aienti
È s’iddi s’alzani li mani

Dopu à cent’anni è centu danni
S’iddu ci ni ferma dumani
S’iddu ni rinasci surrisi

Dopu à cent’anni è centu visi
È tanti distini indicisi
Di ritratti nant’à i muraddi

Dopu à cent’anni è centu biadi
È centu braccia, è centu spaddi
Quantu si ni pensa furtuni ?

Dopu à cent’anni è centu funi
È centu soli, centu luni
È brami d’albi maistosi

Dopu à cent’anni è centu cosi
Di spiranzi ciatti o rabbiosi
I chjassi, si sarani trovi ?

Dopu à cent’anni è centu provi
Sò mimoria i surrisi novi
È la nova lumera incesa

Dopu à cent’anni è centu mesa…